De  dertiende van Kees

“Kees, jij gaat mee naar RIO”

Dat was dus duidelijk geen vraag. Toen Sjaak de Boer het feit vierde dat hij 25 jaar als pastor werkzaam was in Den Haag deelde hij dat en publiek mee. Vera en ik keken elkaar aan: “Oké”. “Dan kun je meteen zien, Kees, waar een deel van het sponsorgeld van Auxili-ja! naar toe is gegaan”. Ik zou dus meegaan naar RIO met een aantal van zijn petekinderen (er gingen er in totaal 5 mee) in het jaar dat hij 65 zou worden. Mijn trip zou gesponsord worden door een van de deelnemers. Op 28 februari was het dan zover. Vanaf Schiphol vertrokken we met 6 personen richting RIO. Na een vlucht van iets minder dan 11 uur kwamen we rond 18.00 uur lokale tijd aan. Daar stapten we in een taxi en reden naar ons onderdak, een ritje van toch gauw 3 kwartier. Toch nog maar even een terrasje gepakt in alle drukte. We kregen meteen al een klein voorproefje van wat ons allemaal te wachten zou staan: enorme gezelligheid in de binnenstad. Je kijkt je ogen uit hoe sommige mensen zich hebben gekleed of juist nauwelijks. Bij het ontbijt de volgende ochtend ontmoetten we de anderen en was de groep compleet: een gemêleerd gezelschap met Australische, Chinese, Japanse, Amerikaanse, Canadese, Filipijnse en Nederlandse roots. De trip was in één woord geweldig. Wat mij het meest is bijgebleven, als je dan toch moet kiezen, is het feit dat 11 onbekende mensen in zo’n korte tijd een groep vormen en de carnavalsparade, een show van ruim 6 uur. Niet voor te stellen. We hebben ook een andere kant gezien in Itaguai. Daar hebben we Citadao Feliz, een sportproject voor mentaal en fysiek gehandicapte kinderen, een flink bedrag, aangevuld door de volwassen medereizigers, kunnen overhandigen. Hoe bijzonder is het dat Ivan, de aanjager van dit project, na een week al was begonnen om de donaties te verzilveren door in het gebouw de nodige aanpassingen te laten doen. Ik had deze trip niet op mijn bucketlist staan, maar ik heb hem er snel opgezet en meteen weer doorgestreept.

De  twaalfde van Kees

Ik kwam bij de groenteman op de lokale markt in Wervershoof Henny, een oud leerling van de basisschool, tegen. Na de gebruikelijke woordenwisseling verraste hij me met het volgende: “Kees, ik heb een hele bijzondere gave, namelijk de gave van gelukkig zijn”. Hij straalde dat ook echt uit, maar dat deed hij altijd al. Ik werd er wel even stil van. Hoe mooi kun je het hebben: iemand tegenkomen die je vertelt dat hij de gave heeft van gelukkig zijn. Je zou willen dat iedereen die gave zou hebben. Teruglopend naar huis kwam bij mij dan ook de vraag: “Ben ik gelukkig?” Daar moest ik, figuurlijk dan, even bij stilstaan, want wat is gelukkig zijn eigenlijk. Ben je gelukkig als je gezond bent? En als je gezondheid je in de steek laat, kun je dan nog wel gelukkig zijn? Ben je gelukkig als het contact met je familie heel goed is? En als dat niet zo is? Ben je gelukkig als het met je kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen goed gaat? En als het minder gaat qua contact en gezond zijn? Ben je gelukkig als je partner en jij nog steeds gek op elkaar zijn? Ben je gelukkig als ……..?

Als ik zo kijk naar wat gelukkig zijn is, dan ben ik heel gelukkig.

Maar gelukkig zijn gaat verder, dieper, veel dieper.

Jelle Hermus, schrijver van “Kom maar op” (Positief leven in een turbulente wereld), omschrijft gelukkig zijn als volgt (vrij vertaald): “Gelukkig zijn is gelukkig zijn met jezelf. Dat is verre weg het belangrijkste. Je wordt pas echt zelf gelukkig als je het lef ontwikkelt om jezelf volledig te accepteren zoals je bent. Je hoeft niet op je tenen te gaan lopen. Je hoeft je niet beter voor te doen dan je bent. Je bent perfect in je schijnbare imperfectie”.

Ik hoop voor iedereen, maar dan ook iedereen, kan zeggen: “Ik heb een hele bijzondere gave, namelijk de gave van gelukkig zijn”.

De elfde van Kees

De drukke dagen voor Kerst zijn weer aangebroken. Tuincentra zijn omgetoverd tot grootse kerstshows, reclamefolders komen weer binnen door de brievenbussen. Niet geheel toevallig hadden we rond deze tijd ook het “fenomeen Black Friday”. Dit alles om de gezelligheid en de sfeer rondom deze dagen te verhogen, want daar draait het toch allemaal om? Op zich is daar natuurlijk niks mis mee, maar ik denk dat we nooit mogen vergeten waar het met Kerst werkelijk om gaat.
ALOM, en bezinningsgroep uit de regio rondom Wervershoof heeft zaterdag 7 december een adventsviering verzorgd in Onderdijk met als thema: Is er een plaats waar nog ruimte is, een warm onthaal voor een kind; een plek waar liefde en warmte is alwaar de vrede begint”.

In die viering is de volgende tekst gezegd

Wij steken een kaars aan
voor mensen die hun huis niet meer durven herbouwen
Die onderweg moeten gaan
zonder te weten waarheen
Dat er ruimte is in onze herberg

Wij steken een kaars aan
voor mensen die hun vuur voelen doven
Alles uit hun handen voelen slaan
niet meer verder kunnen gaan
Dat hun kracht wordt herboren

Wij steken een kaars aan
voor mensen die niet meer durven vertellen
gebukt gaan onder pijn
geen raad meer weten
Dat hun levensmoed wordt herboren

We steken een kaars aan
voor onze wereld, onze aarde, ons huis.
Dat mensen echt gaan luisteren naar elkaar,
dat mensen zullen ingaan op de oproep
om te streven naar een betere wereld.

Wij steken een kaars aan
voor de strijders van vrede
die met alle liefde die in hen is
naar mensen omzien
Geef dat wij leven naar hun droom
de droom van vrede

We steken een kaars aan
en vragen om licht
om respect en rechtvaardigheid
om harmonie en vrede
Dat wij liefde vol met elkaar om zullen gaan

Wij steken een kaars aan
voor onszelf.
Dat wij eerlijk zijn en vanuit ons hart spreken,
dat wij onze kwetsbaarheid niet verdoven,
dat wij vrede kunnen nemen met wat onaf is,
dat wij niet vluchten in oppervlakkigheid.

Ik wens u een hele fijne, gezellige, maar ook vredige kerst toe
en alle goeds voor 2025.

De tiende van Kees

“Het is waar dat het slechte en sensationele nieuws de media vaak beheerst, maar we moeten ons niet gek laten maken. Er is ook nog zoveel goed nieuws dat in stilte, elke dag, mensen een hart onder de riem steekt.”
Ik moet deze dagen regelmatig aan bovenstaande tekst, geschreven door Sjaak de Boer, denken als ik de krant open sla en het nieuws op radio en televisie volg. Het is niet te beschrijven wat er allemaal op dit moment in de wereld gebeurt.

Donderdag 26 september bezochten wij een voorstelling van Kees Posthumus in De Kapel in Andijk. Ik kreeg een tip van een sportmaatje en ben er heengegaan en totaal geen spijt van gehad.
In Andijk bracht Posthumus, samen met musicus Henk van Glabbeek, zijn versie van “Nathan de Wijze”, een oud toneelstuk dat geschreven is door Gotthold Ephraim Lessing (1729-1781). Lessing heeft dat toneelstuk geschreven naar aanleiding van het verbod op zijn artikelen over tolerantie en godsdienstvrijheid. Het centrale thema in het toneelstuk is dan ook de vraag: Welk geloof heeft het bij het recht eind? Welk geloof heeft de waarheid in pacht? Deze vraag houdt de mens al eeuwenlang bezig en is vaak de oorzaak van bloedige oorlogen. Het verhaal speelt zich af rond 1200 in Jeruzalem. Een tempelier redt een Joods meisje uit de vlammen. Zij is de dochter van Nathan, een wijze Joods man. De sultan van Jeruzalem en vriend van Nathan, vraagt op een gegeven moment aan hem of hij het Jodendom, de Islam of het Christendom, het meest overtuigend vindt. Nathan zoekt naar een antwoord en vertelt de parabel van de drie ringen.

Er was eens een man die een ring bezat met een wonderlijke kracht. De ring maakte de dragen tot een goed mens, geliefd bij iedereen. Hij heeft drie zonen en wil hem doorgeven aan de zoon van wie hij het meeste houdt. Maar hij heeft ze alle drie even lief. Aan wie moet hij de ring toevertrouwen? Als hij zijn einde voelt naderen vraagt hij aan een goudsmid of die er twee ringen bij kan maken die exact hetzelfde zijn. Die goudsmid slaagt daar zo goed in dat niemand het onderscheid meer kan maken. De vader geeft zijn zonen één voor één de zegen en één voor één schuift hij hen de ring om de vinger. Na het overlijden van de vader willen de broers toch weten wie nu eigenlijk de echte ring heeft gekregen. Ze maken ruzie, ze klagen, maar ze komen er niet uit. Uiteindelijk komen ze bij een rechter die hen vertelt: “Wie de echte ring draagt weet niemand. Beschouw je eigen ring als de echte, als de ware. Leef zo alsof jij de drager bent van de echte ring. Doe je best om de echtheid van jouw ring te bewijzen door liefde, verdraagzaamheid en barmhartigheid. Jullie vader hield van jullie alle drie evenveel. Streef zijn voorbeeld na”.
De sultan staat op en zegt: “Dus, als ik het goed begrijp moeten de Joden, Christenen en Moslims zelf bewijzen dat hun godsdienst de ware is door daden van goedheid en vrede?” “Precies”, zei Nathan.

Waar je ook in gelooft, we hebben allemaal één ding gemeen: we zijn allemaal MENS. En dat wordt helaas te veel vergeten